Over werk zoeken enzo.

"Mijn naam is Toos en ik ben nog steeds werkeloos, het UWV zegt ga toch werken Toos."
Vrij naar Koos Werkeloos van Klein Orkest, die daar in 1983 een hitje mee had.

Ondertussen heb ik al meer dan een jaar geen betaalde baan. Ik lees vele vacatures, hieronder een selectie van dingen die mij opvallen in deze personeelzoekberichten.
* Vaak staat het aantal uren waarvoor de baan is niet veremeld
* Veelal, als ik lees over de functie denk ik mbo maar vaak wordt er (veel) hoger gevraagd. Met als toppunt een schoonmaker met hbo.
* Voor mij is het altijd lachwekkend als men perfect Nederlands vraagt maar in de vacature toch minstens een taalfout staat.
* Vervelender is het als de zoeker de plaats waar het personeel wordt gezocht vergeet te vermelden.
* Sollicitaties gaan vaak via een sollicitatieformulier. Wat daar zoal wordt gevraagd gaat soms ook echt de perken te buiten. Het is een eerste selectie en daar hoeft men nog niet mijn adres, telefoonnummer en zeker nog niet mijn burgerservicenummer te weten. Bij de eerste selectie kan men prima met alleen een e-mailadres toe.
Ik vind dat bovenstaande zaken niet kunnen. Tegenwoordig reageer ik het liefste alleen nog op vactures waar je nog ouderwets zelf heen kan mailen. Natuurlijk kan ik mij voorstellen dat degene die de selectie moet maken graag van iedereen dezelfde informatie heeft, die je rap overal op dezelfde plek kan terugvinden. Dat neemt het feit niet weg dat je bepaalde informatie ook in een later stadium kunt vragen.
Soms heb ik zin om te reageren op een vacature en dan haarfijn uit te leggen wat er allemaal mis mee is maar dat doe ik dan toch maar weer niet.

Ondertussen werk ik wel weer, ik ben vrijwilliger. Zo onwillig als werkgevers zijn om mij op gesprek te laten, zo graag wilden de twee organisaties waar ik nu vrijwilligerswerk voor doe mij aan de slag hebben. Dus ondertussen werkt Toos lekker voor mensen die mij waarderen en dat geeft een stuk minder spanning dan die baan die ik had ruim een jaar geleden.

Ben jij ook zo bang?

"Ben jij ook zo bang?" Dat zong Toontje lager in de tachtiger jaren. Toen in die tijd was ik fanatiek tegen wapens en kernwapens in het bijzonder, ik stond in 1981 met mijn vader en mijn zus in Amsterdam te demonstreren en twee jaar later met mijn tante in Den Haag. Maar was ik bang? Nee, ik denk het toch niet.

Nu echter ben ik wel bang, bang van die man met dat veel te grote ego aan de andere kant van de oceaan die in een week tijd al heel veel foute dingen heeft gedaan.
Bang dat over ruim twee maanden wij opgescheept zitten met een grootste politieke beweging met "vrijheid" in de naam terwijl er niks vrijheiderigs aan die beweging is als je een ander geluid laat horen dan hun grote leider.
Bang voor klimaatverandering, iets wat volgens de twee voorgenoemde personen niet bestaat. Dus maatregelen om te zorgen dat we minder CO2 gaan uitstoten ongedaan worden gemaakt en er volop op fosiel wordt ingezet. Wat ons dan weer afhankelijk houdt van andere enge regimes.

Wat doe ik tegen mijn angst? Dit verhaaltje schrijven. In de hoop dat iemand hier tegen mij zegt dat ik niet alleen sta, dat er meer mensen zijn die de bovengenoemde punten als zorgelijk ervaren. Gedeelde smart, is dubbele smart, nietwaar?
VeertjeEreprijs
Op de foto een veertje tussen de ereprijs.

1986.

Het is dertig jaar geleden. Het jaar van Tsjernobyl, het jaar van mijn eindexamen en het jaar dat ik een nachtprogramma van de totaal onbekende Rob Stenders ontdekte.
Ik weet niet meer hoe het kwam dat ik op een nacht van dindsdag op woensdag naar de radio luisterde. Ik weet wel dat ik het deed en toen meteen helemaal weg was van dat programma: Muziek in de nacht.
Het was een muziekprogramma met een presentator die met een aangename stem de plaatjes aan elkaar praatte. In het programma had hij het onderdeel: De cryptogrammofoonplaat (ja grammofoonplaat we hebben het over 1986 de compact disk stond toen nog in de kinderschoenen).
Ik wist het antwoord op de cryptogrammafoonplaatopgave. *Ik heb zitten piekeren of ik de opgave nog weet, maar helaas, dertig jaar is toch iets te lang.* De oplossing was: Non, non, rien n'a changé van Les poppys. In die tijd kon je dan nog naar de studio bellen via een 035-nummer. Mijn favoriete radiopresentator was zo aardig om in die uitzending dat nummer maar een maal te noemen. Deze puber dacht het nummer wel te weten en belde dus middenin de nacht iemand in Hilversum (of directe omgeving) uit bed. Toen uitendelijk de oplossing werd geraden ging ik weer teleurgesteld naar mijn bed. Ik besloot een brief te schrijven dat het toch wel fijn is als het telefoonnummer van de studio wat vaker genoemd wordt. Ik voelde me behoorlijk schuldig dat ik iemand uit bed had gebeld.
De week erna had ik tentamen, maar ik zou en moest muziek in de nacht luisteren, want ik wilde weten of mijn brief in de uitzending behandeld werd. De brief werd behandeld, Rob draaide een plaatje voor mij, dat werd afgebroken omdat het te aan het randje van het eerste uur zat. Dat was jammer, maar ik heb voor mijzelf besloten dat het nummer dat hij draaide voordat hij mijn brief behandelde het plaatje voor mij was, want dat was een nummer dat ik kende en mooi vond, dat andere zei mij niets, ik heb ook geen flauw idee meer wat hij voor mij gedraaid heeft.
Afijn mijn examen heb ik ondanks mijn slaaptekort in de nachten van dinsdag op woensdag gehaald.
Toen ik net geslaagd was had ik meneer Stenders al bedorven onder vele brieven vol met opbouwend commentaar. Ik had een handgeschreven brief van vier kantjes van hem terug gehad en rond die tijd ging hij bij het grotere publiek doorbreken omdat hij tussen 16:00 uur en 18:00 uur de verrukkelijke vijftien op Hilversum 3 mocht gaan presenteren. Het allerbelangrijkste uit die tijd was dat hij mij probeerde te bellen! Hij probeerde steeds als ik er niet was, ik gaf mezelf op het laatst haast huisarrest en nog belde ie net als ik er niet was. Ik begon te vermoeden dat hij in de telefooncel om de hoek stond. Uiteindelijk lukte het hem om te bellen terwijl ik thuis was. Ik was net naar de tandarts geweest en de verdoving was nog niet geheel uitgewerkt, maar dat was van minder belang. Ik had mijn grote ster aan de telefoon! Rob nodigde mij uit om naar de studio te komen. Op 5 augustus hoorde in het Varadio-ochtendprogramma vertellen dat WIllem Ruis was overleden, dat hij er niet te veel aandacht aan zou besteden, maar dat leuk anders was. Met een beetje vreemd gevoel stapte ik dus later die dag op de trein naar Hilversum NOS. Ik werd door Rob ontvangen en keek toe hoe de technicus liedjes voor de verrukkelijke 15 inkortte. Luisterde naar ik naar anekdotes totdat Peter Holland de ruimte in kwam stormen, ze hadden aan zijn djingles gezeten en er was "Hollands handwerk is een kutprogramma" van gemaakt. Nu zou de gemiddelde luisteraar dat niet direct als sabotage zien, maar een aantal zeker wel als "heb je de Vara weer!". Voor de uitzending moest Rob Stenders nog even snel al zijn jingles afluisteren. Het was gaaf om er eens bij te zijn zo'n radiouitzending.
Geinig om ook de grote Frits Spits te zien en leuk op te merken dat hij met zijn handen praat, dat is echt heel functioneel bij de radio. ;-)
Er liep ook nog een jonge snuiter in het rond daar, die heette Wessel van Diepen, die later ook best nog beroemd zou gaan worden.
De nachtuitzending presenteerde Rob Stenders in die tijd met Angelique Stein. Ik mocht de platenlijst bijhouden, alle platen die gedraaid werden moesten genoteerd en ik kreeg die eer. *Ik wacht nog op een bedankje van Buma/Stemra.*
Afijn het hoeft dus verder geen betoog dat 1986 een heel bijzonder jaar voor mij was. Als ik nu aan Mijn Lief vraag als we een nummer horen uit welk jaar komt dat, zegt hij al op de automatische piloot 1986.

Geluidsoverlast.

Waarom wordt er bij concerten en festivals vaak geadviseerd om oordoppen te dragen, terwijl je ook gewoon de volumeknop lager kan zetten? Dat scheelt een hoop gehoorschade bij de bezoekers en overlast voor de omgeving. Beter kan het niet worden als je zoiets organiseert. Toch blijft de norm: luid volume, bezoekers draag oordoppen en buurt "geniet lekker" van de vervormde geluiden die jou bereiken.

Als de school hier een stukje verderop de sint ontvangt kan ik de laatste jaren meegenieten met de liedjes die voor de gast uit Spanje worden afgespeeld. Waarom? Toen ik op de lagere school zat was er niets mis met met z'n allen in de aula zitten en daar wachten op de komst van de sint, ja met muziek, maar die hoorde je buiten niet. De buren van mijn school hoeven niets van het bezoek gemerkt te hebben. De man kan in burger onze school zijn binnengekomen en dan even later als sint de aula binnengestapt zijn.
Ook de optocht van de sint door onze wijk wordt "opgeluisterd" met veel te luide liedjes. Je mag best bij zo'n optocht versterkte muziek gebruiken, maar als ik mijn eigen gesprek niet meer kan horen door een optocht die straten verderop plaats vind dan staat de muziek te hard.
Waar ik met deze twee punten heen wil is dat "we" de ukkies hier dus al leren dat je veel te veel geluid mag maken als je wat te vieren hebt. Kennelijk vind "men" het ook prima om het gehoor van die ukkies al bloot te stellen aan veel te veel decibel.
Moet ik me dan gaan verbazen dat, sinds we sinds een paar jaar starters in ons woonblok hebben wonen, die lui als ze een feestje hebben de muziek zo luid hebben en de bassen op volle sterkte dat het hele woonblok mee kan dreunen? Nee, eigenlijk niet, ik word er alleen heel verdrietig van.

 Het kan natuurlijk zijn dat ik heel netjes ben opgevoed, omdat ik vind dat als je muziek draait/maakt zorgt dat de muziek binnen jouw eigen muren/auto blijft. Toch denk ik dat het een stuk fijner is als iedereen van zijn/haar eigen muziek dan wel stilte kan genieten en het niet door anderen opgedrongen krijgt.

Mening.

"Je inleven in een ander is de enige manier om ongelijkheid te bestrijden en tegenstellingen te overbruggen." Dit is een citaat dat ik vanmorgen las bij Groen links. Het is een prachtcitaat bij het onderwerp dat ik vandaag wil gaan behandelen.

Stelling 1: Iedereen heeft recht op een eigen mening.
Antwoord is ja, maar dat doet wel pijn. Voorbeeld: De pas gekozen president van de VS is een klimaatonkenner, dat is zijn mening en helaas heeft hij daar recht op. Meer dan 90% van de wetenschappers die zich met dit onderwerp bezig houden zeggen dat hij ongelijk heeft. De overige paar procent zijn in dienst van bedrijven die het wel heel goed uitkomt als er geen klimaatverandering zou zijn. Voor mij is duidelijk dat wij met onze uitstoot van CO2 wel meewerken aan klimaatverandering.
Wat ik pijnlijk vind aan dat de nieuwe baas van de VS deze mening mag hebben dat hij niet alleen zichzelf er mee heeft, maar alles wat leeft.
Het punt wat ik wil maken is dat een eigen mening oké is, maar als een mening schade aan anderen (mens, dier, plant) berokkent vind ik het toch al een stuk kwalijker.

 Stelling 2: Een eenmaal ingenomen mening mag niet meer gewijzigd worden.
Antwoord is nee, als je je een mening over een onderwerp hebt is het goed dat je over het onderwerp geïnformeerd bent. (Je kan niet over alle onderwerpen wat weten, dus dat je soms geen mening hebt is helemaal niet erg, hou dan wel gewoon je mond dicht als dat onderwerp ter sprake komt.) Het is goed om het onderwerp waar je wel een mening over hebt in de gaten blijven houden, blijven vernemen wat er over gezegd wordt is dan ook belangrijk. Tsja en dan kan er ineens een argument langskomen, een argument dat je nog niet eerder hebt gehoord of zelf hebt bedacht. Een argument dat hout snijdt.
Zoals de pas gekozen president van de VS die pas na zijn verkiezing het verhaal Obama care is gaan lezen (rijkelijk laat) en er toen achter kwam dat er ook goede dingen zijn aan die verzekering. Hij kwam terug op zijn mening Obama carein zijn geheel af te schaffen. Ondanks wat voor slechts ik allemaal vind van die verschrikkelijke vent dat doet ie goed.
In 2013 heb ik een logje over zwarte piet geschreven toen kende ik het verhaal dat de kinderombudsvrouw laatst deed nog niet. Als kinderen gediscrimineerd worden en je kan het tegengaan door zwarte piet te vervangen door een andere piet, moet je dat gewoon doen. Niet sentimenteel, dom of egoïstisch zijn. Maar gewoon een steentje bijdragen aan een betere samenleving.
Man, vrouw, meisje, jongen, religieus, atheïst, het maakt niet uit wie of wat iemand is, pesten is fout! Ga pesten tegen, schaf zwarte piet af. Ik vind dat RTL een prachtige alternatieve piet heeft, die nog steeds recht doet aan het verhaal wat erbij hoort.
Dus alsjeblieft mensen, met het verhaal van de kinderombudsvrouw in het achterhoofd, zet jouw trots, of wat het dan ook is, opzij en help mee! Haak de racisten die het nodig vinden om anderen te pesten door ze zwarte piet te noemen beentje, ga voor de roetveegpiet! Wees niet onverschillig door te zeggen: "Ieder zijn meug."

"Je inleven in een ander is de enige manier om ongelijkheid te bestrijden en tegenstellingen te overbruggen." Samenleven doe je tenslotte niet alleen!

Nog even terugkomen op...

Toch kan ook ik het niet laten om even terug te komen op de uitslag van eleven-nine.
Wel cynisch dat we na nine-eleven ook eleven-nine hebben, alhoewel we er nog achter moeten komen hoe deze ramp zich gaat ontwikkelen.

In de ouwe oertijd ben ik een half jaar te gast geweest bij een Amerikaanse familie. Jaren later, toen sociale media was uitgevonden, vernam ik weer wat van het gezin.
Na weer eens een schietpartij in de VS had dochter een plaatje geplaatst met de intentie dat de wapenverkopen in de VS toch eens aan banden gelegd zou moeten worden. Ik vond het een mooi plaatje en deelde het. Haar vader reageerde toen heel fel op mij. Wij waren toch door hen bevrijd in 1945? Eh, dat waren volgens mij geen burgers met wapens, maar militairen, oké, wellicht is dat verschil niet altijd even duidelijk, maar het is er wel.
De discussie ging verder, toen kwam hij met dit argument dat het goed is dat de burgers bewapend zijn want dan kunnen ze indien nodig in opstand komen tegen de machthebbers.

Ik mag het niet zeggen en ook niet denken, maar toch heel stiekem...

Pete.

Ik denk nog wel eens aan Pete
Hij was zo anders dan mijn overige collega's
Ik denk nog wel eens aan Pete
Hij had geen praatjes zoals de rest wel
Ik denk nog wel eens aan Pete
Hij was de fijnste collega die ik toen had
Ik denk de laatste tijd vaak aan die ene maal dat Pete uitgelaten binnen kwam
Hij was zo in de wolken dat Obama als president was gekozen
Ik denk nog wel eens aan Pete's geluk toen
Ik was ook blij toen en na Pete's binnenkomst werd dat alleen maar meer
Ik denk de laatste tijd vaak aan Pete's blijdschap toen
Ik wou dat we over de nieuwe hoofd Amerikaan net zo blij konden zijn als over Obama toen
Ik denk nog wel eens aan Pete...
...Pete for president!

De naam Pete is gefingeerd

Gaybrapad.

Laatst hoorde ik voor het eerst over een regenboogzebrapad. Het schijnt dat in diverse gemeenten al zo'n gaybrapad is. Om een beeld te vormen van zo'n zebrapad, dat moet uitdrukken hoe welkom LHBT'ers (lesbisch,homo, bisexueel en transgender) zijn in die betreffende gemeente, kan je je hier even een beeld vormen.

Op plaatjes die ik heb gezien zijn sommige zo fel gekleurd dat het pijn aan je ogen doet.
Een ander belangrijk punt als ik zo'n gaybrapad tegenkom in het verkeer dan heb ik geen flauw idee wat daar dan de voorrangsregels bij zijn. Je moet dan dus weer extra bordjes gaan plaatsen om te zorgen dat iedereen begrijpt hoe het werkt en de mensheid een beetje kennende zal een deel zelf wel weten hoe 't werkt en daar weer een deel van zal het dus fout doen.
Als er andere regels gelden bij een gaybrapad dan bij een zebrapad dan is de LHBT'er dus toch weer anders.

Schilder alle bankjes in de stad in regebogen, prullenbakken, lantaarnpalen, maar blijf van het wegdek af. Verkeersveiligheid is belangrijker dan een symbool voor de LHBT'er.

Het einde.

Soms heb je van die dagen dat het niet meezit. Soms denk je wel eens ik wil dood. Dat somsdenken is niet de doodswens waar ik het in dit stuk over ga hebben. Wat ik in mijn stuk bedoel is dat je echt zeker weet dat je niet meer verder wilt, dat er geen einde aan de tunnel komt.
Aanleiding om dit stuk te schrijven is dat euthanasie bij voltooid leven door de tweede kamer is goedgekeurd.

Ik vind het goed dat men zelf mag bepalen wanneer je uit het leven stapt, het is jouw leven en daar moet niemand anders zich mee bemoeien. Zeker dus ook niet met jouw dood. Je kan dood willen als hoogbejaarde van 105, maar ook als je de nul weghaalt, en dus een puber van 15 hebt, kan dat kind een doodswens hebben. Beiden zouden er baat bij hebben als ze op een nette manier het leven kunnen verlaten. Jammer genoeg heeft de kamer nu alleen voor de ouderen gekozen. Ik vrees uit angst dat de tunnel van de vijftien-jarige toch een keer een eind gaat hebben. Dat einde komt misschien wel, misschien niet. Als die puber eruit kan stappen zal je het nooit weten, maar die overleden puber zal het licht niet missen, want de puber is dood.
Nu heeft die puber nog maar een keuze als ie eruit wil, dat is het zelf doen. Dan kan puber een trein pakken, of een flat uitkiezen. Wordt je daar gelukkig van als machinist of getuige zijnde? Is euthanasie niet beter voor puber en omgeving?

Natuurlijk weet ik dat er religieuze mensen zijn die vanuit hun geloofovertuiging moeite hebben met euthanasie. Dat mag, zolang ze alleen voor zichzelf beslissen. Waar haalt een deel van die gelovigen de gore moed vandaan om voor anderen te beslissen dat zij niet netjes dood mogen gaan?

Laat ik het vergelijken met iets anders. Ik heb een hekel aan motorcrossers op een crossbaan. Het maakt herrie het is ook een vervuilende hobby. Aan de andere kant ben ik dan wel weer blij dat ze het op de crossbaan doen en niet zelf in de natuur een crossbaan aanleggen. Met alle negatieve gevolgen voor die natuur van dien.

Zie je wat ik bedoel, ik hou niet van crossen, ik cross zelf niet, maar ga anderen niet verbieden te crossen. Oké, ik heb geen heilig boek waarin staat: "gij zult niet crossen". Maar volgens mij staat er ook niet in het heilig boek: "gij zult anderen hinderen aan netjes het leven te verlaten".

Maak heel alsjeblieft de euthanasiekeuze voor jezelf en niet voor anderen. Door jouw negatieve keuze aan anderen op te leggen kan je meer ellende veroorzaken dan dat zij zondigen tegen jouw principes.

En eenmaal dood is de doodswenser bevrijdt van alles. Dat is het mooie van de dood, het is een middel dat werkt tegen alle kwalen!

Aan de andere kant van de oceaan ligt...

Waar zijn er dit weekend verkiezingen? Als ik het nieuws volg heb ik het idee dat er de laatste tijd zo'n beetje iedere week verkiezingen zijn in America. Men besteedt er zoveel aandacht aan. Is er een ander land waar onze media zoveel aandacht aan verkiezingen geeft?
Is er een orkaan in verweggistan dan komt ie alleen in het nieuws als er erg veel mensen in nood zijn. Is er een orkaan voor de Amerikaanse kust is dat al nieuws voor hij aan land gaat.

Waarom geven we die Amerikanen zoveel aandacht? Ik vind verkiezingen hier in Europa veel belangrijker dan daar aan de andere kant van de oceaan.
Een orkaan die een slachtoffer op de Filipijnen maakt is net zo erg als een orkaan die een slachtoffer in de Vereningde Staten maakt. In beide gevallen gaat er een mensenleven verloren door natuurgeweld. Een Amerikaans leven is naar mijn idee niet meer waard dat een Filipijns leven.

Beste media, waarom behandelen jullie de Verenigde Staten alsof het binnenlands nieuws is? Waarom wordt er niet zoveel aandacht gegeven aan ons stukje tropisch land? Ik weet niets van dat gebied wat wel bij ons land hoort. Als je dan toch met alle geweld nieuws wilt brengen van de andere kant van de oceaan, laat dan ieder journaal daar een onderwerp zich afspelen, zodat ik ook dat stuk van ons koninkrijk leer kennen!

Zonder.

Mijn vader had veel met de kerk. Lang voor mijn tijd wilde hij zelfs priester worden.

In mijn tijd vrijwilligde hij veel voor de kerk. Toen zijn vervroegd pensioen in zicht kwam maakte hij plannen voor de toekomst, hij wilde theologie gaan studeren.

Het was zaterdagavond en mijn vader vrijwilligde voor de kerk, ook zondagmorgen zou hij vrijwilligen, terwijl hij eigenlijk nooit zoveel vrijwilligde voor de kerk. Het was dat weekend nodig en hij vond het belangrijk. Ondanks dat hij zich niet lekker voelde fietste hij naar de kerk en deed zijn plicht.
Hij kwam thuis, was moe, ging na de koffie naar bed.
Mijn zus en ik gingen op onze kamer huiswerk maken. Er was op een gegeven moment vreemd geluid. Ietsje later werd mijn zus in paniek geroepen. Mijn vader was uit bed gevallen en werd niet veel later door de ambulance afgevoerd.
Mijn zus en ik bleven thuis achter.
Wij moesten wachten, dat duurde en duurde. Zenuwslopend was dat wachten. Eindelijk ging de telefoon en wij mochten ook naar het ziekenhuis komen om erbij te zijn als mijn vader het sacrement der zieken kreeg. Na afloop stak de pastoor ons nog even een hart onder de riem.
Net aan de andere kant van de datumgrens heeft mijn vader zijn laatste adem uitgeblazen. Voor mij was het het einde van een tijdperk. Ik was wees en brak met alles wat met de kerk te doen had.

Wie wind zaait zal storm oogsten.

"Wie wind zaait, zal storm oogsten."

Geval 1: Je bent een moslim in Nederland en als iedereen jou als volwaardige medeburger behandelt, dan is deze moslim ook een gewone Nederlander.
Geval 2: Je bent een moslim in Nederland en een groep mensen doet alsof je een of ander stuk uitschot bent, dan is er best kans dat jij op een dag wraakideeën krijgt.
Krijgt moslim 2 wraakideeën die hij/zij dan ook uitvoert dan zegt islamfoob Nederland: "Zie je wel!" En gaan hun hetze tegen moslims opvoeren. Wat dan weer als olie op het vuur voor de moslim in catagorie 2 werkt.
De twee groepen draaien in een kringetje rond en het gaat van kwaad tot erger.
Terzijde: Wat ook meehelpt ontevredenheid met de eigen situatie, vaak armoe, dus de rijken rijker maken en de armen armer werkt als olie op het vuur. Niveleren is om dit soort problemen aan te pakken ook zeker een feest. Economisch gezien is het ook goed, want de rijkers potten eerder op, dan mensen die het niet zo breed hebben.

Kijk naar Turkije, sinds er een machthebber is die een oorlog tegen de Koerden wil is het geweld door de Koerden toegenomen. Je zal zien dat ook een aantal Gülenaanhangers ook gaan radicaliseren.
Die meneer in Turkije is een goed voorbeeld hoe wind zaaien eruit ziet.

Israël is natuurlijk net zo'n voorbeeld, na de moord op meneer Rabin is de relatie met de Palastijnen hard achteruit gegaan. Het broze begin van vrede tussen Iraël en de Palastijnen is met de haat- en hebbenpolitiek die de machthebbers van Israël daarna hebben aangehangen zorgvuldig kapotgemaakt.

Het idee van meneer Cohen om samen met de moslims thee te drinken was zo gek nog niet. Met haat en een bevolkingsgroep als paria's behandelen komen we er zeker niet.

Als je in gesprek gaat met de mensen waarmee de problemen zijn, krijg je een kansje om wat te bereiken.
De mogelijk is dat je een "bestand" kan sluiten, natuurlijk zullen de radicalen doorgaan, want slechte gewoonten zijn moeilijk af te leren, ben jij zonder slechte gewoonten?
Je kan daarom beter voorkomen dat mensen radicaliseren en op tijd thee gaan drinken, of nog beter ieder mens als mens zien en per mens bepalen of hij/zij aardig is of niet.

Beleefdheidsvormen.

Ik hou van Duitsland, niet alleen omdat men daar minder last heeft van de Engelse ziekte , maar ook omdat daar de beleefdheidsvormen veel belangrijker zijn dan hier.

In der tijd had je Hyves en Raymond was de baas van dat sociale netwerk (als ik het me goed herinner). Op een gegeven moment was er een melkmuiltje dat mij een vervelende zeur vond (wat haar goed recht was) en die ging mij dreigen dat als ik niet ophield met (wat ik noem) bekritiseren met argumenten van haar activistische pagina zij het aan Raymond zou vertellen.
Eh, heb je nog met die man in de zandbak gespeeld dat je hem gewoon Raymond noemt? Ik denk het toch niet en ik wordt er een beetje kriegel van om iemand waarvan je weet dat die bestaat en waarvan je een beetje weet wat die doet, maar meer dan dat weet je niet (je hebt nog nooit contact met die persoon gehad) dat je die dan bij zijn voornaam noemt alsof het jouw lievelings neef is.

Er zijn mensen die ik alleen uit het wereldwijdeweb ken, die ik ook gewoon met voornaam aanspreek, maar met die mensen heb ik wel een-op-een-contact. Bij sommige noem ik ook webvrienden: Martin, Laurien, Leon.

Ik kijk vaker naar Duitse televisiezenders dan naar Nederlandse. Dan kom ik een serie wel eens tegen dat schoolkinderen door hun leraar niet "geduzt" (met jij aangesproken) willen worden. Dat heet dan volgens die Duitse, acteur, melkmuiltjes: respect. Ja, je kan ook te ver gaan. Nu zette ik net acteur voor het woord melkmuiltjes, want hoe het echt op het voorgezet onderwijs in Duitsland toegaat weet ik natuurlijk niet.

Hoe dan ook, ik zou er geen bezwaar tegen hebben om wat meer u, mevrouw en meneer te horen.
* Dat een autoverkoper (ik gok ergens in de veertig) een klant van eind zestig je't en jij't vind ik niet kunnen.
* Mijn schoonmoeder heeft mij verzocht haar en mijn schoonvader met je aan te spreken en niet met u. Ik vond dat in het begin heel raar.
* Als je het over een bekend persoon hebt die je nog nooit hebt ontmoet hoef je die misschien niet "mevrouw Vonk" te noemen, maar zeker ook niet alleen Roos, Roos Vonk zou wat mij betreft wel kunnen. Bij alleen mevrouw Vonk denk je wellicht aan de vrouw van Freek (ik weet niet of die een vrouw heeft, maakt mij ook niet uit). Het moet natuurlijk wel duidelijk zijn over wie je het hebt. Dan komt de dag dat je die eerder genoemde dame een brief (e-mail) wilt sturen, wat zet je er dan als aanhef boven? Ik zou beste mevrouw Vonk doen.

Wachten met iemand "jij" noemen tot het jou wordt aangeboden net als in Duitsland? Hm, wellicht zo'n slecht idee nog niet.

Slim, nee smart!

We leven (helaas) niet meer in de tijd dat ik een jaar of zes was. Niet meer in de tijd dat anderen voor mij dachten en beslisten (gelukkig). Dat doen nu apparaten voor je als je niet oppast. De techniek is ook meegegaan in de vooruitgang die nemen nu de taak over van het voor een ander te kunnen denken en beslissen (helaas).

Auto's moeten slim zijn, zelf bedenken wanneer je wel of niet licht zou moeten voeren. Hoezo? Voer gewoon altijd licht, dat is het veiligste want dan ben je het beste zichtbaar!
Ze bedenken wanneer je ruit gewist zou moeten worden, dat zal voor mij veel te vaak zijn en levert dus veel eerder een versleten ruitenwisser op. Dat op zijn beurt levert dus weer meer afval op dan strikt noodzakelijk en gebruik van grondstoffen die nog prima "even" hadden kunnen wachten.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat deze voorbeelden van wat "men" dan slimme gadgets (braak) voor de auto noemt, overbodige rotzooi is die het verkeer onveiliger maakt, de afvalberg vergroot en de grondstoffen sneller uitput.

Dan heb je natuurlijk ook nog de smartfoon, omdat ik van de Nederlandse taal hou is de smartfoon een goede naam. Oké, wellicht is smart een wat ouderwets woord, het drukt wel uit wat ik van die moderne apparaten hou. Eigenlijk vooral van de gebruikers die gestopt zijn met denken en vinden dat je altijd (op verjaardagen of in het verkeer het maakt niet uit) met dat ding kan gaan spelen. Verkeer, waarom zou je er op moeten letten? Verjaardag, waarom moet je kletsen met de mensen die ook op dat feestje zijn?
Daar komt nog een ander reuze groot probleem bij: zo'n smartfoon moet regelmatig vervangen worden omdat de net niet nieuwe modelen niet bijblijven met software updates. Toen een vriend mij dat vertelde was ik toch weer heel blij dat ik nog steeds een oude telefoon uit 2004 heb en ik koester dat ding, mij krijg je niet aan een smartfoon. Wat dat niet bijwerken van niet gloednieuwe modellen kost aan grondstoffen en arbeid? Ik vind dat heel erg schokkend en dat maakt de smartfoon nog smartelijker!

Waar ik bij het schrijven van deze log last van heb is dat als ik een net getikte letter wegtik die direct na een spatie stond, die spatie ook gelijk is verdwenen. Dat levert mij veel extra tikwerk op, omdat als ik één karakter verwijder, ik ook dat ene karakter wil weg hebben en niet de spatie ervoor. Ik tik kennelijk te snel om hetgeen ik tik direct op mijn scherm te zien, dus ik ben al iets verder en moet daarna weer corrigeren.
Een aantal van deze onhebbelijkheden heeft deze log, zij zullen het ongetwijfeld slim noemen dan wel vinden maar het kost mij extra werk, maar toch blijf ik voorlopig bij deze weblog zitten. Toen ik in 2012 op zoek was naar een nieuwe weblogaanbieder kwam ik bij de anderen zwaarder wegende bezwaren tegen.

Sinds dit weekend probeer ik mezelf de grondbeginselen van HTML5 en CSS bij te brengen. Dat zijn de kunstjes die je moet beheersen om een webpagina te maken.
Maandag wilde ik een plaatje invoegen, in HTML ziet het er dan zoiets uit: < img src = "L.png" alt = "Smiley face" height = "42" width="42" > (maar dan zonder spaties bij <, = en >, maar anders maakt het weblog er een plaatje van wat niet wilt laden, je weet wel zo'n vierkantje met een symbooltje erin.)
Mijn plaatje wilde niet laden, ik ben een slechte lezer, ik hussel wel eens letters en ik heb elke letter afzonderlijk tig keer bekeken, de haakjes en de aanhalingstekens stonden goed, waarom laadde dat kreng dan niet?
Des avonds toen Mijn Lief thuis kwam heb ik mijn hart bij hem uitgestort. Hij heeft mijn code bekeken, opgezocht hoe de code zou moeten zijn, zelf op zijn puter wat geprobeerd en hup hij had het plaatje in beeld. Hij heeft mijn code ook heel uitgebreid bekeken en toen zag hij het, mijn tekstbestand had "slimme" aanhalingstekens gebruikt. Die domme, rotdingen zorgen dus gewoon voor dat HTML niet werkt. Dat noemen ze dan slim!

Het mag dus duidelijk zijn ik hou niet van "slimme" dingen. Ik ben groot meisje geworden en in mijn opvoeding heb ik geleerd zelf na te denken. Laten we de weer slimmer worden en die zelfdenkende meuk niet meer kopen! Laten we stoppen met bordjes en kaartjes overal en nergens met waarschuwingen, laten we domheid uit de genen verdwijnen door mensen weer zelf te laten nadenken! Wat zou dat fijn zijn!

Die vleugels!

Naast vogels probeer ik ook wel eens een ander soort dier op de foto te zetten. Hier op deze log staan al enkele voorbeelden.

Libellen (of helicopters zoals sommige mensen ze noemen) zijn als je ze goed bekijkt hele prachtige dieren. Soms heb ik het geluk dat eentje in onze tuin neerstrijkt, meestal is dat dan de gewone oeverlibel.
Gewone oeverlibel
Meestal is het de goud/gele variant van de gewone oeverlibel, het mannetje wordt steeds blauwer, dus ik heb dan jonge of vrouwtjes voor mijn camera.

Vroege glazenmakerLaatst kreeg de tuin een bezoekje van deze vreemdeling die op de pagina van de tuintelling op naam kon worden gebracht. De ene zei dat het een vroege glazenmaker is, de andere zei dat ie dan wel laat was. :-)

In juli waren wij een paar dagen in Tsjechië, aan de oever van de Ohře zagen we prachtig metaliekkleurige juffers.
Weidebeekjuffer
De weidebeekjuffer

BosbeekjufferDe bosbeekjuffer

Kijk nou eens bij die libellen naar de vleugels, dat zijn toch kunstwerkjes?
Bij deze juffers, zijn de vleugels zo donker dat als je ze even snel voorbij ziet fladderen dat je eerst even afvraagt of je een libel of een vlinder voorbij hebt zien komen.
Libel of juffer, gewoon genieten van deze prachtig vliegende kunstwerkjes!

Zonder titel.

Op de foto's ziet zij er zo gelukkig uit samen met mijn vader. Onwetend van wat haar nog allemaal te wachten stond.
Twee gehandicapte zoons en een rottige ziekte die lijdde tot de dood op redelijk jonge leeftijd.

Ik heb niet de tijd gehad om haar te leren kennen, maar ze moet echt een hele lieve vrouw geweest zijn.

Vanmiddag heb ik uitgerekend op welke dag ik zo oud was als de dag waarop zij stierf, het bleek voor een voor mij behoorlijk emotionele dag te zijn geweest, mijn laatste werkdag.

Hulpeloos?

Ik was in de voortuin aan het snoeien en de overbuurman vroeg of Mijn Lief dat niet moest doen, of op zijn minst mij zou moeten helpen. Ik wimpelde hem af, ik kan het prima zelf en als ik hulp nodig heb vraag ik het wel.
Later had ik de takkenbende naar achterkant versleept en was daar bezig de takken klein te knippen. Mijn Lief zat in een stoel vitame D op te sparen, een andere buurman vroeg of Mijn Lief mij niet eens zou gaan helpen.
Waarom? Zie ik er zo klein en hulpeloos uit buurmannen? Ik vind die vragen beledigend, ze zullen vast lief en behulpzaam bedoeld zijn, maar zo vat ik het niet op.

Kauwen tellen.

Sinds een jaar of wat hebben we af en toe een periode dat er 's avonds kauwenwolken overvliegen.
Ik keek er altijd wel naar, maar meer ook niet. Toen ik bijna twee jaar geleden begon met de tuintelling hield ik het erop dat de kauwen niet recht overvlogen, of als ik ze zag zitten, ze niet in mijn tuin zaten. Later leerde ik die dingen wat ruimer te interperteren, dat zo'n kauwenwolk vanuit mijn huis te zien gewoon geteld mag worden.
Kauwenverzameling
Deze groep kauwen heb ik geteld en ik kwam op 250 exemplaren.

Deze week waren de kauwenwolken er weer en ik zou nog een ronde MUS (zie logje: Mijn eerste MUS van 09-04-2016) moeten doen eerdaags op een avond, de kans dat ik dan in mijn wijk ook zo'n spreeuwenwolk zou tegenkomen was natuurlijk wel aanwezig.
Voor mijn eigen nieuwsgierigheid en om er van te leren heb ik wat foto's genomen van de grote groepen kauwen. Als ze zaten, zoals op bovenstaande foto en in vlucht.
Toen kwam het tellen, die eerste foto was makkelijk ze zaten redelijk op een rijtje en het was makkelijk om te tellen zonder dubbele te tellen. Zo'n wolk was toch een slagje lastiger.
Kauwentellen
Ik heb groepjes van tien kauwen aangestipt in een kleurtje, toen het volgende groepje van tien in een ander kleurtje en toen groepjes geteld.
Ik kwam, of de duvel er mee speelt, op 666 kauwen uit, niet de gehele groep staat op de foto, de top van de boom zit in de weg en aan beide zijden waren nog wat kauwen, dus 700 kauwen waren het al gauw.
Met dat beeld gingen Mijn Lief en ik gisteravond op pad voor de laatste MUStelling van dit seizoen. Wat verlangde ik naar de ochtendtellingen de rust die je dan hebt (maar dat terzijde).
Op een punt zagen we kauwen op een flat zitten zoals op de foto, het waren er een stuk of 100, totdat ze opvlogen toen kon ik van de 1 een 4 gaan maken. Waarbij de kauwen al de absolute winnaar van de avond zouden zijn. De ronde is vooral gericht op huismussen (daarvan heb ik er 0 geteld op tien verschillende telpunten) en gierzwaluwen. Gierzwaluwen zagen wij alleen op het laatste telpunt en kwamen op negen exemplaren. In de verte zagen we weer een flat met kauwen, toen uit het niets vlogen de kauwen op, dat was voor ons gevoel zeker het dubbele van mijn kauwenwolk die ik op de foto had gezet, het was zo groot, zo massaal dat ik in eerste instantie vergat mijn fototoestel te pakken.
veel
Prachtige kauwenwolk met de kleuren van de avond, daar waar een paar minuten eerder nog de gierzwaluwtjes door de lucht scheerden.

Op de fiets naar huis fietsten we en hadden wij het nog over de gigantische hoeveelheid kauwen. En daar voor ons doemde de kauwenwolk op, we moesten er onderdoor fietsen. Het was zo fantastisch, zo groots! Alleen hoopte ik wel dat de kauwen niet in eens massaal aan de schijt zouden gaan zijn!
Fasinerend die kauwen, goede wekkers ook als ze 's morgens om een uur of 6 weer besluiten op te krassen!

Jaarrond tuintelling, geweldig leuk!

Toen mijn vader nog dagelijks met de trein reisde om op zijn werk te komen en weer terug thuis keek hij naar buiten en begon zich te interesseren voor de vogels die hij onderweg vanuit de trein zag.
Jaren later toen we allang in de plaats woonden waar mijn vader ook werkte werd ik geboren, als jongste van zes kinderen. Toen ik wat opgroeide vond ik het fijn als mijn vader vertelde over vogels. Hij kon eindelijk zijn kennis over vogels bij een van zijn kinderen kwijt.
Het leuke is dat ik nu mijn broer en mijn schoonzus over vogels vertel die ik bij hun huis zie, dat ik een naslagwerkje voor hen heb gemaakt over die vogels. Nu moet ik er eigenlijk vaker heen om zoveel mogelijk van de daar voorkomende soorten te zien en te horen. ;-)
Weer terug naar mijn vader, hij had een plank vol natuurboeken en na zijn dood heb ik die gekregen. De meeste boeken gaan over vogels, maar eigenlijk gebruik ik er maar eentje heel veel. Over dat boek heb ik op 04-03-2016 een logje geschreven. Ik kreeg ook zijn kijker en daarmee reed ik af en toe op mijn fiets naar een kolonie in de buurt om de vreemde eend in de bijt te zoeken.

Ik werd volwassen en ben niet altijd even fanatiek met de vogels en de natuur bezig geweest.
Het was wel zo dat vanaf het moment dat ik van de jaarlijkse tuinvogeltelling in januari hoorde, dat ik toen trouw elk jaar heb meegedaan, de laatste jaren heb ik op zaterdag een tuin geteld en op zondag een andere tuin, de ene dag mijn broers tuin, de andere dag de onze. Soms had ik gezelschap van mijn beste vriendin, samen tellen is wel zo leuk, vooral om elkaar aan te vullen en van elkaar te leren.
De lijst van de tuinvogeltelling vulde ik in, samen met de extra vragen. Daar werd ook gevraagd of je vaker wilt tellen, ja dat wilde ik wel. Het tellen van tuinvogels vond ik fijn. Gewoon lekker warm binnen en met een beker koffie.
In juli 2014 kreeg ik een e-mail van de Vogelbescherming of ik als betateller wilde tellen voor de een nieuw op te zetten project jaarrond tuintelling. Ik hoefde daar niet over na te denken, ik heb direct ingelogd en een profiel aangemaakt.

Mijn tuin is er niet eentje uit een plaatjesboek, maar min of meer een geordende wildernis, ik laat opkomen wat er opkomt en besluit dan of ik het wil of niet. Het voordeel van planten die uit het niets opduiken is dat ze het in elk geval doen op de grond waarin ze groeien. Als je iets aanplant, bollen of zaad in de grond stopt moet je dat maar afwachten. Als ik planten zelf plant wordt daar ongeveer de helft binnen de kortste keren opgegeten, maar ja dat hoort er ook bij, je moet de natuur niet 100% naar jouw hand willen zetten. Tevens zijn gekochte planten, zaden en bollen wellicht ook bewerkt met gif dat ik niet in mijn tuin wil hebben.
In deze chaos van planten zet ik ieder jaar regenwormen uit, want het ondergrondse moet ook bewerkt worden. De merels en de muizen zullen af en toe er ook van genieten als ze een extra wormpje kunnen pakken. Deze geordende chaos is mijn stekkie en ik vind het heerlijk om te kijken wat er allemaal leeft in mijn tuin. De meeste dieren kan ik niet op naam brengen, iets met klein en vleugeltjes. De vogels, de muizen en de vlinders lukken mij wel aardig. De vlinders omdat er maar weinig verschillende soorten vlinders in mijn tuin waargenomen worden. Het zijn, zoals de Vlinderstichting ze eens noemde, vooral de kroeglopers die ik zie. Toen ik op een gegeven moment de muntvlinder (of was het de kolibrievlindder) wilde invoeren lukte mij dat niet, na wat zoeken kwam ik er achter dat dat dagactieve nachtvlinders zijn en heb ik voor die twee ook de soortgroep nachtvlinder aangevinkt. Een heel enkele keer zie ik ook een libel dan probeer ik die op de foto te zetten en op naam te brengen.

Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en heb ik 200 weektellingen en 50 tijdstiptellingen op mijn naam staan, tel ik drie tuinen, twee wekelijks en de derde tuin (die van mijn broer) heel soms en heb er nog steeds heel veel lol in. Het is een soort van verslaving, soorten zien die je vorige week niet had en de soorten van de voorgaande week behouden natuurlijk. :-)
Recent is de tuintelling gewijzigd, heb je een tijdlijn en kan je met mede tuintellers “kletsen” en je kan foto’s opladen.
Als je geen zin hebt in het sociale media-tintje, dan doe je het niet, je kan ook instellen dat niemand het kan zien. Dan tel je gewoon als burgerwetenschapper, ook prima, het gaat toch vooral om dat doel, de tijdlijn is een leuke extra bonus.
Waar ik kom en denk dat er mensen zijn die de tuintelling leuk vinden probeer ik de tuintelling te promoten, met nog niet zo’n best succes. De meesten zijn op het moment zelf wel van plan een tuin aan te maken, maar als ik dan op de van Nederland inzoom op hun woonomgeving blijkt toch steeds dat er geen tuin is op hun adres.
Kaart van Nederland

Hoe werkt ’t?

Ik voer meestal al op maandag mijn eerste weektelling in.
Tellinginvoeren
Die telling vul ik later in de week aan met wat ik nog meer zie.
Aanvullen telling
Bij de telling kan je extra informatie invoeren, of iets naar jouw idee een bijzondere waarneming is, of de stadium van wat door jou is waargenomen (een bloeiende plant, een dood exemplaar), ook heb je een veld waar je gewoon zelf iets kan schrijven.
Bijzonderheden
Ik krijg een mooi overzicht te zien van mijn telling.
Overzicht
Als ik wil kan ik ook de telresultaten bekijken. Helaas zijn deze plaatjes te breed voor mijn log dus heb ik ze verticaal in twee stukken moeten knippen, wat het minder overzichtelijk maakt, helaas.
Resultaat
Resultaat
Of zo kan ook.
Resultaat
Resultaat
Vroeger, toen ik nog betateller was stond in dit overzicht de absolute aantallen in plaats van percentages, dat vond ik fijner, maar ja, je kan niet alles hebben.

De jaarrond tuintelling is een heel mooi project voor de luie teller als ik, je telt wanneer het jou uitkomt, je kan kiezen wat voor soorten je telt, insecten, zoogdieren, spinnen, nachtvlinders, vissen, planten enzovoort. Heb je van een soort geen verstand, dan tel je dat toch lekker niet. Het valt mij op sinds ik tel dat ik beter oplet wat er in mijn tuin gebeurt, dat ik meer soorten zie (of wellicht ook heb) dan voor die tijd.
Dat ik een luie teller en deze manier van tellen daarom ideaal vind, wil niet zeggen dat mensen met een andere insteek geen lol aan deze telling kunnen beleven.

De tuintelling is voor Vogelbescherming Nederland, Sovon vogelonderzoek Nederland, Vlinderstichting, RAVON, Zoogdiervereniging, FLORON en EIS kenniscentrum insecten een bron van informatie die anders verscholen zou blijven voor hen. Doe jezelf en hen dus een lol en tel gezellig mee met de jaarrondtuintelling! Meedoen kan ook als je geen tuin hebt, maar een dakterras of een balkon.

De plaatjes in deze log zijn afkomstig van de webpagina van http://tuintelling.nl
Tekst: Madelief en zij bedankt Laurien Holtjer dat zij de eindredactie van deze log heeft gedaan.

Vacatures die passen bij mij.

Ik ben nu een paar maanden werkloos. Ik krijg diverse mailtjes met vacatures die geschikt voor mij zouden zijn.

Ik geef aan bij die bedrijven dat ik administratief- of facilitairwerk wil doen.
Schoonmaak schijnt tegenwoordig ook onder facilitairwerk te vallen, dus naast duizend schoonmaakvacatures moet ik de andere eruit plukken.
Bijvoorbeeld rector van een duurzame onderwijsgroep, of wat dacht je van verpleegkundige intensive care, HR office manager (of wat voor manager dan ook)?
Ik wil niet het halve land af moeten reizen voor mijn werk, dus krijg ik vacatures uit alle windstreken en er is één vacatureleverancier die er afstanden bij zet, die kennelijk toch hemelsbreed zijn gemeten, want met een het aantal kilometers dat zij bij sommige plaatsen zetten denk ik dat ik met de reële afstand toch bijna het dubbele aantal kilometers zal maken.
De aanbieder van vacatures die het het beste doet qua afstand en beroepen is het UWV, alleen bij hen is het zo jammer dat zij ook vacatures die voor een bepaalde catagorie mensen is waar ik niet onder val, laten zien. Het ergelijke is dat dat dus altijd de leukste vacatures zijn.

Beste vacature-aanbieders, ik ben heel blij met jullie diensten, alleen zouden jullie heel alsjeblieft wat beter willen filteren, dat zou toch moeten lukken anno 2016? Dan is de kans dat ik mijn droombaan vind een stuk groter.